لوسی گفت اما این خیلی خودخواهیه که همه بچه ها نتونند از تکنولوژی استفاده کنند به خاطر یکی. خوب باید بچه اش را بگذاره مدرسه مخصوص مثل یهودی ها. پدر مادرهای دیگه اعتراض نکردند؟! . جرمی  گفت: چرا. پرسیدم یعنی مدرسه نمی تونه نپذیره؟! گفتند نه. مدرسه دولتیه و نمی تونه نپذیره. چون مدرسه کمه و این حرفا!!

یعنی یک نفر می آد مدرسه با این عقیده و بچه اش را می گذاره که به این درس بدین اما تواین کلاس که بچه های دیگه هم هستند نمی تونین موسیقی پخش کنین یا از تکنولوژی استفاده کنین. اونا هم باید گوش کنن! مگر اینکه سایر والدین اعتراض کنند!

تبصره- یعنی بنده هر جای دنیا باشم به دلیل حفظ آبروتا حدی!، باید دروغ بگم…

من بعد از دوسال فهمیدم که زبانم بد نیست، بلکه افتضاحه و اقدام به شرکت در یک کلاس زبان کردم که بحمدلله این هفته به ثمر رسید و از دو هفته دیگه من می رم کلاس زبان – مثل بچه آدم- قبلا در مورد سرعت اینجانب گوشزد شده بود این هم سندش!!

گروه کُری که شرکت می کردم ازهم پاشید – به علت نیومدن دو تن از اعضای کلیدی- حالا دنبال اینم باید بگردم باز

وقتی یک مدتی نمی نویسی فکرمیکنی خوب چیزی نیست که بنویسی که… اتفاقی نمی افته که… منظور این که از سرت میره که بعضی چیزها برای نوشتن جالب هستند .. عادت می کنی به ننوشتن – که البته عادت بدی است-

حالا نه که بگم من عادت کردما.. خوب من چخ برگشتم به زندگی عادی.. هفته پیش که رفتیم سر کاراما چشمتون روز بد نبینه خیلی سخت بود بعد 3 هفته تعطیلی و سفر  و خواهر داری و اینا… حالا دیگه عادی شده .دیگه هی هر روز عین بُز می رم سر کار و فعلا دیگر هیچ. یکی دو شب سعی کردم که بساط آبرنگ را راه بندازم الانم بساطش وسط اتاق پهنه اما خوب همون دوشب بوده.

- دیروز اینجا استرالیا دی – روز استرالیا- بود. روز قبلش جر جوون ها پرچم انداخته بودند گردنشون و صورتها شون را رنگ کرده بودند و به ماشینهاشونم پرچم وصل کرده بودند که البته تا امروزم همچنان بودند. من مراسم رسمی اش را که کنار دریاچه نزدیک خونه اجرا می شد از تلویزیون می دیدم. اینکه یک جاهایی اش خنده دار بود بماند اما با چشم حسرت نگاه می کردما. فکر می کردم چی می شد که ما هم 22 بهمن را جشن بگیریم و با هم قسم بخوریم که برای ایران تلاش می کنیم. همیشه یکی از حسرت هام این بود که 22 بهمن که مثلا روز ملی ما باید باشه یکی از مسخره ترین و کسل کننده ترین روزهاست از لحاظ حرص خوردن!! شب هم همونجا آتیش بازی بود که من یادم رفت برم ببینم!

- یکسال شده که توی این خونه ام!! خودم که باورم نمی شه.. خوشبختانه قراره با همین اجاره همچنان بمونم. به صاحبخونه گفتم 6 ماه دیگه – که بلکه تا 6 ماه دیگه بارِ به یک جای دیگه را بسته باشم- و به نظر می آد که اون از خداشه که حتی یک سال دیگه هم بمونم.

- فعلا همین برای دستگرمی بد نبود دیگه بعد 2 ماه…

-آخر هقته پیش یک روز بسیار زیبای بهاری برای خودم ساختم با رفتن به یک منطقه نزدیک خونه که جای مخصوص تماشای پرنده های مختلف هست -bird watching-  ملت با دروبین دو چشمی می آن که پرنده ببینند. هوا بسیار خوب و بهاری بود و اونجا هم بسیار زیبا بود. اونجا را با معرفیِ جرمی پیدا کرده بودم. قضیه این طور بود که یک روز یک پرنده خوش صدایی که صداش جدید بود اومده تو حیاط دفتر. من هی داشتم کله می کشیدم که پیداش کنم و در عین حال داشتم اداشم در می آوردم! -این قضیه از خودت صدا در آوردن برای اینا کلا عجیبه مثلا گاهی هم که من زیر لب یک آهنگی برای خودم زمزمه می کنم با تعجب نگام می کنند. البته دیگه عادتوش دادم…- جرمی که دید من در پی یافتن پرنده مذکورم گفت خوب تو که دوست داری رفتی اونجا که پرنده ها را تماشا می کنند؟ . گفتم نه کجا؟ خلاصه نام و نشونی اش و آدرس حدودیش را هم داد و منم رفتم بسیار لذت بردم.

- بس که ما فکر می کنیم خیلی باحالیم و بقیه را قبول نداریم یک چیزهایی به نظرم خیلی جالب می آد.

داستان از این قراره که دفتر ما یک مجتمع مسکونی 30 واحدی طراحی کرده و سازنده ها هم خودشونند و الان به مرحله تبلیغ برای فروش رسیده و برای این مرحله دنبال یک اسم براش بودند. که بعد صداش کنند مجتمع مسکونی ِ فلان. در راستای اسم یابی paul  نا جور داشت سرچ می کرد در زبانهای مختلف در ایتالیایی این چی می شه در فلان زبان چی می شه آیا قشنگ هست یا نه و این حرفا… رسید به اسم altair – می خوند آلته – گفت این قشنگه من این و دوست دارم نظر بقیه را هم پرسید و معانی اش را هم در اورد که می شه: ارتفاع و بلندی و در عربی هم پرنده. یک نگاهی هم به من کرد که یعنی آره. من گفتم آلته ؟! بعد که فکر کردم گفتم آهان الطیر. وقتی که داشت به بقیه انتخابش را ای میل می کرد این قضیه که این لغت در عربی هم معنی خوبی می ده  براش مهم بود. از من پرسید شما توفارسی به شهر چی می گین به مجتمع مسکونی چی می گین به خونه چی  می گین به میدون چی می گین؟.. از ” لوسی ” می پرسید که تو دوبی اونا چی می گفتن – یعنی عربی- … من هر چی خودم را گذاشتم جاش دیدم همچین کاری نمی کردم. این که این قضیه اصلا برام مهم نباشه که این کجاییه چه زبونیه فقط قشنگ باشه و خوشش بیاد. اگر زبان ما براشون گفتنش آسون بود اصلا براش مساله ای نبود که اسم اون مجتمع مثلا بشه ” خانه”…

-

- هفته پیش آخر هفته باز long weekend بود من و یکی از رفقا هم رفتیم دریای نزدیک کانبرا به فاصله 2.5 ساعت. خوشبختانه به گزارش هواشناسی اینجا که گفته بود هر دو روز بارونیه گوش ندادیم و رفتیم و هر دو روز 5 دقیقه بارون اومد و هوا بقیه اش آفتابی بود!

- سخت ترین کار دنیا این روزها سر کار رفتنه اون هم وقتی صبح باید پاشی… فکر کن!!…. خوب البته این نشونه یعنی این که کار باید هر چه زودتر عوض شه… حالا کی عملی می شه خدا هم مونده تو کارِ من!

paul البته به نظر می آد که با ترس و لرز روز شماری می کنه که من کی می خوام برم از اینجا…- می دونه که دو سال باید اینجا باشم و می دونه که خیلی هم از این شهر خوشم نمی آد- خلاصه که اون جدی تر از من هست! می ترسم یکی را استخدام کنه و بگه خوب دو سالت تموم شد اینم آوردم جات حالا می خوای بری برو….

- چند روز پیش با یکی از بچه ها – که اون هم معمار هست – صحبت می کردم حرف به اینجا رسید که من قصد دارم برم ار اینجا. در کمال تعجبِ من پرسید: اه .. چرا می خوای بری؟  گفتم خوب می خوام برم یک شهرِ بزرگتر که یک خبری باشه توش. کارِ بهتر.. می گه: فکر کردی تو! ممکنه محیط کارِ جدیدت خوب نباشه. اکثراُ جوِ رقابتی دارند. اگر از محیط کارت راضی هستی و کارتم فکر می کنی خوبه الکی از دستش نده!!! شهر بزرگ هم که کلی ترافیک داره!!… من که چشمام گشاد شده بود گفتم: ای بابا خوب نمی شه که مثلا 10 سال اینجا بمونم چون جوِ جای جدیدی که می رم ممکنه بد باشه! خوب همینجا هم که رفتم چه می دونستم چه جور آدمایین حالا خوب از آب در اومدند. شاید جای جدید از اینا هم بهتر باشند! ریسکه دیگه . باید اول ریسک کنی تا ببینی چی می شه. بعدشم خوب معلومه یک جایی که یک اتفاقی بیفته ترافیک هم داره!…. هنوز دارم تعجب می کنم البته.. فکر کنین ماها به خاطر ترافیک تهران همه شهرهای خودمون می موندیم!!

- ختمِ کلام

- بر اثر یک اشتباه فاحش – و البته موارد مشابه- که باعث نگرانی عمیق اینجانب در مورد مغز خودم شد، تاریخ اجرای نمایشگاه گل را اشتباه کردم و با ملبورن یکی شد. اما دوستان که اجرا کرده بودند را ضی بودند و گفتند که دوباره یک تاریخ دیگه بهمون دادند برای اجرا. که این دفعه امیدوارم حافظه ام یاری کنه و حضور به هم رسانیم…

- امروز بعد از 6 ماه! دو تا از کارت هایی  - کارت های سبز- که به مناسبت سال نو فرستاده بودم ایران برگشتند! بعد از 6 ماه!… کجا بودند یعنی؟!

دفتر در همون حالتی که من ترکش کردم با قی مونده! یعنی من اومدم دارم همون کارهای قبلی را ادامه میدم! البته این به این دلیلِ که این 3 هفته که من نبودم اونا سخت مشغول کار جدیدی بودند که یک مرحله تحویلش دادند…

اینجا بهار شده که هیچ کلی از شکوفه ها هم دیگه تموم شدند. ( البته فکر خام گرم شدن را از سر بیرون کنید)… اما حیاط کوچیک من یک درخت کوچیک داره که الان شکوفه داده با این قد و بالاش. نما یشگاه گل هم شروع شده و ما – یعنی بنده و سایر دوستان آوازه خوان – هم قراره برنامه ای اونجا اجرا کنیم.

هفته دیگه و هفته بعدش یک روز تعطیله به قول برو بچ: long weekend…که قصد ملبورن رفتن دارم…

منتظر خبرهای بعدی باشید…

- در دو هفته پیش اولین فستیوال فیلم های ایرانی در استرالیا که از بریزبین شروع شده بود و به کانبرا و آدلاید هم رسیده بود، اینجا در جریان بود. کلا 6 فیلم نمایش داده شد. قبل از شروع جشنواره من توی فیس بوک توی صفحه شون عضو شده بودم و در نتیجه اخبار یا تیزری اگر می گذاشتند برای دوستان کانبرایی می فرستادم، محض اطلاع رسانی. یکی از دوستان که عضو فعال جامعه ایرانی ها و شب شعر ایرانی ها هم هست برام پیام گذاشته بود: ” این همه فیلم های ایرانی را که ایران را مثل دهات های افغانستان نشون می ده تبلیغ نکنید! – به سمّتِ طرف بار دیگر توجه شود!-. … من همه فیلم ها را دیدم. به جز یکی از فیلم ها که بنده متعجبم از این جماعت که چطوز این همه آدم اومده بود – کلا 180 ایرانی و غیر ایرانی- ( البته حدس می زنم به خاطر این بوده که بازیگران اصلی دو دختر بودند..شاید!) بقیه فیلم ها جمعیت کل سالن به 50 نفر نمی رسید که در بعضی نمایش ها ایرانی ها کمتر از خارجی ها بودند…

نکته جالب اینکه چند موردی که من در مورد فیلم های مختلف شنیدم غیرایرانی ها از فیلم ها ابراز رضایت می کردند.. من به جز یکی از فیلم ها ( فصل باران های موسمی) از بقیه خوشم اومد ( کشتزارهای سپید، شرایط، جزیره آهنی، طلا و مس، شکارچی)

- کربلا منتظر ماست بیا تا برویم، چمدون هم بسته است بیا تا برویم….

- قبل از اینکه بیام اینجا غصه می خوردم که حیف که برم اونجا دیگه برف نمی بینم. حالا اینجا بیشتر از اونجایی که تا وسط مرداد تو اون هوا برف هنوز نوک کوهها ش بود ملت دم از اسکی می زنند. تا رادیو اعلام می کنه که کوه فلان برف اومده فردا می بینی فلانی را ه افتاده بره اسکی و فلانیا هم قراره این آخرهفته برن! خود بنده که این همه تو برف وبوران از کوه و کمر اونجا کشیدم بالا یک بار به خودم اجازه ندادم به این پدیده فکر کنم. همیشه از ترس گرونی ماجرا! قضیه اینه که اینجا برف اومده پس باید اون لذتی که وابسته به برف هست را انجام داد و وحشت پولش هم نفس کسی را نمی گیره! فکر می کنم اینجا آدمهای بیشتری اسکی بلدند نسبت به اهالی تهران که شاید می تونستند تا کوه قدم بزنند!! و البته این مشتی است نمونه خروار…

- یکی از رفقا اومده اینجا و در منزل اینجانب رحل اقامت کرده تا وقتی که سرپناهی بیابد! این دوست وقتی داشته می اومده با خودش دلار آمریکا داشته. توی فرودگاه سیدنی می خواسته که دلارش را به دلار استرالیا تبدیل کنه. طرف پاسپورتش را دیده و گفته که چون ایرانی هستی نمی تونم برات تبدیل کنم!! اینم گفته خوب چرا؟ گفته که آخه تحریمید!! این ماجرا عزت وسربلندی ایران را عین پتک کوبیده تو سرش و وقتی برای من هم تعریف کرد الفاظ رکیک – در حد خودم- بود که نثار مسبب این درجه از عزت کردم! البته اینجا که رفت بانک بدون مشکل پولش را قبول کردند و براش به حساب گذاشتند!