- هفته پیش مدرسه ها بعد از مدت ها باز شد. بحث مدرسه با وجود یک نفر که زنش معلم هست و یکی دیگه که 5 تا بچه داره مسلما توی دفتر داغ بود. چند روز پیش که باز بحث مدرسه بود «جرمی» – که زنش معلم ابتدایی است- می گفت که یک خانواده از مسلمان های سنتی بچه اشون را آوردند مدرسه و گفتند که طبق دین ما بچه ما نباید از وسایل تکنولوژیک استفاده کنه! من گفتم چی؟! گفت گفتند که هر چیزی که تکنولوژیک باشه دیگه. حتی موسیقی نباید باشه! بنده در این قسمت لال شدم. «لوسی» که سالها دوبی زندگی کرده و مسلمون زیاد دیده اومد کمک و گفت من هیچوقت همچین چیزی نشنیدم. به من گفت: ببین تو بگو من اشتباه می کنم؟! من تاحالا این را دیگه نشنیده بودم!! گفتم شبیه طالبان هست این عقیده! – تو دلم گفتم خو تو راس می گی ؟! – لوسی گفت: خوب طالبان که مذهبی نیست که یک گروه سیاسی هستند. گفتم : آره سیاسی هستند اما خوب از یک عقیده مذهبی ریشه گرفتند که یک برداشت عجیب از اسلام هست ، البته یک از عجیب ها. می شه گفت عجیب ترین – باز به خودم گفتم عجب چه بدند این طالبان!! -. جرمی ادامه داد که حتی دست هم نمی دن! من باز یک کم لال شدم بینم لوسی چی می گه. لوسی گفت: آره این هست بینشون که با زن ها دست نمی دن. معلم زن بوده؟ جرمی گفت آره. گفت خوب این هست. اما دست دادن بیشتر یک چیز فرهنگی هست تا مذهبی. خیلی چیز غربی هست. مثلا بعضی جاها فقط همدیگه را بغل می کنند. جرمی گفت من که گوگل کردم دیدم گفته که فکر می کنند که بقیه تمیز/پاک نیستند. من که با حرف لوسی شیر شده بودم دروغ بعدی را آغاز کردم گفتم: تو ایران هم هستد کسانی که دست نمی دن اما اولا خیلی سنتی هستد – تو دلم عجب!- بعدشم دلیلش اینه که با غیر همجنس دست نمیدن نه اینکه فکر کنند که بقیه کثیفند- اینجا بود که حالم از دروغگویی خودم به هم خورد- لوسی در تایید حرف من گفت آره فکر می کنند که هوس انگیزه و تحریک می شن. اما اون یکی را من هم نشنیدم…. پرسیدم کجایی بودند – تو دلم دعا می کردم بعد این همه ور زدن من نگه ایرانی! – گفت نمی دونم اما از اینا که می پوشند رو صورتشون چیه از اونا داشته خانومه. گفتم : برقع . لوسی گفت: برکا. گفتم حتما سر تا پا هم مشکی پوشیده بوده؟ گفت آره.

لوسی گفت اما این خیلی خودخواهیه که همه بچه ها نتونند از تکنولوژی استفاده کنند به خاطر یکی. خوب باید بچه اش را بگذاره مدرسه مخصوص مثل یهودی ها. پدر مادرهای دیگه اعتراض نکردند؟! . جرمی  گفت: چرا. پرسیدم یعنی مدرسه نمی تونه نپذیره؟! گفتند نه. مدرسه دولتیه و نمی تونه نپذیره. چون مدرسه کمه و این حرفا!!

یعنی یک نفر می آد مدرسه با این عقیده و بچه اش را می گذاره که به این درس بدین اما تواین کلاس که بچه های دیگه هم هستند نمی تونین موسیقی پخش کنین یا از تکنولوژی استفاده کنین. اونا هم باید گوش کنن! مگر اینکه سایر والدین اعتراض کنند!

تبصره- یعنی بنده هر جای دنیا باشم به دلیل حفظ آبروتا حدی!، باید دروغ بگم…

این هفته یک اتفاقاتی افتاده بالاخره

من بعد از دوسال فهمیدم که زبانم بد نیست، بلکه افتضاحه و اقدام به شرکت در یک کلاس زبان کردم که بحمدلله این هفته به ثمر رسید و از دو هفته دیگه من می رم کلاس زبان – مثل بچه آدم- قبلا در مورد سرعت اینجانب گوشزد شده بود این هم سندش!!

گروه کُری که شرکت می کردم ازهم پاشید – به علت نیومدن دو تن از اعضای کلیدی- حالا دنبال اینم باید بگردم باز

 

خوب وقتی کسی نیست که باش هیر وهار کنی  یا بری باربیکیو.. خوب هی میری دوچرخه سواری دیگه.

دو ماه می شه که ننوشتم … البته دو ماهی که یک  ماه و نیمش به مهمون داری و  مسافرت و اینا گذشت.. خوب ننوشتم که ننوشتم!

وقتی یک مدتی نمی نویسی فکرمیکنی خوب چیزی نیست که بنویسی که… اتفاقی نمی افته که… منظور این که از سرت میره که بعضی چیزها برای نوشتن جالب هستند .. عادت می کنی به ننوشتن – که البته عادت بدی است-

حالا نه که بگم من عادت کردما.. خوب من چخ برگشتم به زندگی عادی.. هفته پیش که رفتیم سر کاراما چشمتون روز بد نبینه خیلی سخت بود بعد 3 هفته تعطیلی و سفر  و خواهر داری و اینا… حالا دیگه عادی شده .دیگه هی هر روز عین بُز می رم سر کار و فعلا دیگر هیچ. یکی دو شب سعی کردم که بساط آبرنگ را راه بندازم الانم بساطش وسط اتاق پهنه اما خوب همون دوشب بوده.

- دیروز اینجا استرالیا دی – روز استرالیا- بود. روز قبلش جر جوون ها پرچم انداخته بودند گردنشون و صورتها شون را رنگ کرده بودند و به ماشینهاشونم پرچم وصل کرده بودند که البته تا امروزم همچنان بودند. من مراسم رسمی اش را که کنار دریاچه نزدیک خونه اجرا می شد از تلویزیون می دیدم. اینکه یک جاهایی اش خنده دار بود بماند اما با چشم حسرت نگاه می کردما. فکر می کردم چی می شد که ما هم 22 بهمن را جشن بگیریم و با هم قسم بخوریم که برای ایران تلاش می کنیم. همیشه یکی از حسرت هام این بود که 22 بهمن که مثلا روز ملی ما باید باشه یکی از مسخره ترین و کسل کننده ترین روزهاست از لحاظ حرص خوردن!! شب هم همونجا آتیش بازی بود که من یادم رفت برم ببینم!

- یکسال شده که توی این خونه ام!! خودم که باورم نمی شه.. خوشبختانه قراره با همین اجاره همچنان بمونم. به صاحبخونه گفتم 6 ماه دیگه – که بلکه تا 6 ماه دیگه بارِ به یک جای دیگه را بسته باشم- و به نظر می آد که اون از خداشه که حتی یک سال دیگه هم بمونم.

- فعلا همین برای دستگرمی بد نبود دیگه بعد 2 ماه…

- اول نوامبر روز ملبورن کاپ بود – melbourne cup-  این یک مسابقه اسب سواریه که سابقه داره و بر می گرده به 1800 و نمی دونم چند. برای همین خیلی مهمه. ایالت ویکتوریا که اصلا این روز تعطیله و خانوم ها هم به این مناسبت کلاه سرشون می گذارند و لباسهای مخصوص جشن  می پوشند. امسال رئیس ما هم جوگیر شده بود و صبح اون روز گفت امروز ناهار می ریم بیرون! ما موندیم که چرا؟ فرمودند به مناسبت ملبورن کاپ! بعد دیگه » میگن» هم برای این که مراسم را کامل کنه بساط شرط بندی را راه انداخت و همه پول گذاشتیم و اسم اسب ها را هم قرعه کشی کردیم و به هر کسی 4 تا اسب افتاد و پول جمع شده هم تقسیم شد بین اونی که اسبش اول می شه تا چهارم! میگن داشت پول جمع می کرد که » لوسی » به من می گه اِه این قماره. شما قمار نمی کنین نه؟ گفتم نه مهم نیست حالا . البته من قبلا از این قمارا سر بستنی تو شرکت ایران کرده بودم.- اگه اسمش قماره!! – خوب همونطوری که می تونین حدس بزنین من که اسب هام نبردند.  لازم به یا د آوری است که کل این مسابقه یک ربع هم طول نمی کشه. پارسال من فکر می کردم این با این همه تشکیلات حتما یک چیزی تو مایه های تور دو فرانس هست در یک روز. وقتی تموم شد – از رادیو گوش می دادیم- گفتم خوب؟ گفتند خوب. گفتم یعنی تموم شد.  گفتند آره. !!!

-آخر هقته پیش یک روز بسیار زیبای بهاری برای خودم ساختم با رفتن به یک منطقه نزدیک خونه که جای مخصوص تماشای پرنده های مختلف هست -bird watching-  ملت با دروبین دو چشمی می آن که پرنده ببینند. هوا بسیار خوب و بهاری بود و اونجا هم بسیار زیبا بود. اونجا را با معرفیِ جرمی پیدا کرده بودم. قضیه این طور بود که یک روز یک پرنده خوش صدایی که صداش جدید بود اومده تو حیاط دفتر. من هی داشتم کله می کشیدم که پیداش کنم و در عین حال داشتم اداشم در می آوردم! -این قضیه از خودت صدا در آوردن برای اینا کلا عجیبه مثلا گاهی هم که من زیر لب یک آهنگی برای خودم زمزمه می کنم با تعجب نگام می کنند. البته دیگه عادتوش دادم…- جرمی که دید من در پی یافتن پرنده مذکورم گفت خوب تو که دوست داری رفتی اونجا که پرنده ها را تماشا می کنند؟ . گفتم نه کجا؟ خلاصه نام و نشونی اش و آدرس حدودیش را هم داد و منم رفتم بسیار لذت بردم.

- بس که ما فکر می کنیم خیلی باحالیم و بقیه را قبول نداریم یک چیزهایی به نظرم خیلی جالب می آد.

داستان از این قراره که دفتر ما یک مجتمع مسکونی 30 واحدی طراحی کرده و سازنده ها هم خودشونند و الان به مرحله تبلیغ برای فروش رسیده و برای این مرحله دنبال یک اسم براش بودند. که بعد صداش کنند مجتمع مسکونی ِ فلان. در راستای اسم یابی paul  نا جور داشت سرچ می کرد در زبانهای مختلف در ایتالیایی این چی می شه در فلان زبان چی می شه آیا قشنگ هست یا نه و این حرفا… رسید به اسم altair – می خوند آلته – گفت این قشنگه من این و دوست دارم نظر بقیه را هم پرسید و معانی اش را هم در اورد که می شه: ارتفاع و بلندی و در عربی هم پرنده. یک نگاهی هم به من کرد که یعنی آره. من گفتم آلته ؟! بعد که فکر کردم گفتم آهان الطیر. وقتی که داشت به بقیه انتخابش را ای میل می کرد این قضیه که این لغت در عربی هم معنی خوبی می ده  براش مهم بود. از من پرسید شما توفارسی به شهر چی می گین به مجتمع مسکونی چی می گین به خونه چی  می گین به میدون چی می گین؟.. از » لوسی » می پرسید که تو دوبی اونا چی می گفتن – یعنی عربی- … من هر چی خودم را گذاشتم جاش دیدم همچین کاری نمی کردم. این که این قضیه اصلا برام مهم نباشه که این کجاییه چه زبونیه فقط قشنگ باشه و خوشش بیاد. اگر زبان ما براشون گفتنش آسون بود اصلا براش مساله ای نبود که اسم اون مجتمع مثلا بشه » خانه»…

-

 

- دیروز در نمایشگاه گل کانبرا – floriade- اجرا کردیم. اجرای موفق! با میکروفون و دم ودستگاه. این بدین معنیه که مردم صدای ما را می شنیدند. البته به جز کسایی که هر کدوم آشنای یکی از بچه ها بودند کسی علاقه ای نشون نداد که بشنوه! آدم هایی که پشت میزها یک کم دورتر نشسته بودند وناها ر می خوردند گاهی نگاهی به ما می انداختند و همین ما را بس. من دراینجا لازمه که یک نکته را یاد آوری کنم که شخص اینجانب هر وقت جایی این چنین می رم هیچ وقت نمی ایستم تا چنین برنامه هایی نگاه کنم! البته این دلیل نمی شه مردم با ما این کار رو بکنند که!!!….. بگذریم. اجرا مون بد نبود و من  هم به عنوان اولین تجربه جدی راضی بودم.

- هفته پیش آخر هفته باز long weekend بود من و یکی از رفقا هم رفتیم دریای نزدیک کانبرا به فاصله 2.5 ساعت. خوشبختانه به گزارش هواشناسی اینجا که گفته بود هر دو روز بارونیه گوش ندادیم و رفتیم و هر دو روز 5 دقیقه بارون اومد و هوا بقیه اش آفتابی بود!

- سخت ترین کار دنیا این روزها سر کار رفتنه اون هم وقتی صبح باید پاشی… فکر کن!!…. خوب البته این نشونه یعنی این که کار باید هر چه زودتر عوض شه… حالا کی عملی می شه خدا هم مونده تو کارِ من!

paul البته به نظر می آد که با ترس و لرز روز شماری می کنه که من کی می خوام برم از اینجا…- می دونه که دو سال باید اینجا باشم و می دونه که خیلی هم از این شهر خوشم نمی آد- خلاصه که اون جدی تر از من هست! می ترسم یکی را استخدام کنه و بگه خوب دو سالت تموم شد اینم آوردم جات حالا می خوای بری برو….

- چند روز پیش با یکی از بچه ها – که اون هم معمار هست – صحبت می کردم حرف به اینجا رسید که من قصد دارم برم ار اینجا. در کمال تعجبِ من پرسید: اه .. چرا می خوای بری؟  گفتم خوب می خوام برم یک شهرِ بزرگتر که یک خبری باشه توش. کارِ بهتر.. می گه: فکر کردی تو! ممکنه محیط کارِ جدیدت خوب نباشه. اکثراُ جوِ رقابتی دارند. اگر از محیط کارت راضی هستی و کارتم فکر می کنی خوبه الکی از دستش نده!!! شهر بزرگ هم که کلی ترافیک داره!!… من که چشمام گشاد شده بود گفتم: ای بابا خوب نمی شه که مثلا 10 سال اینجا بمونم چون جوِ جای جدیدی که می رم ممکنه بد باشه! خوب همینجا هم که رفتم چه می دونستم چه جور آدمایین حالا خوب از آب در اومدند. شاید جای جدید از اینا هم بهتر باشند! ریسکه دیگه . باید اول ریسک کنی تا ببینی چی می شه. بعدشم خوب معلومه یک جایی که یک اتفاقی بیفته ترافیک هم داره!…. هنوز دارم تعجب می کنم البته.. فکر کنین ماها به خاطر ترافیک تهران همه شهرهای خودمون می موندیم!!

- ختمِ کلام

- رفتم ملبورن.  بگذریم از مسایل مالی آزار دهنده … خوش گذشت. رفتم پیش یک دوست ساکن ملبورن که البته سخت به دنبال کار می گرده… کوتاه بود اما خوش گذشت. ملبورن شهر قشنگیه از لحاظ شهر بودن! اما مشکل همه شهرهای استرالیاست ظاهرا که زیادی گل و گشادند. مثلا از خونه این دوست ما تا مرکز شهر یک ساعت با تراموا طول می کشید! قبلا فکر کرده بودم که مقصد بعدی برای زندگی ملبورن باشه با این سفر فکر خودم را تایید کردم. البته از همین الان می دونم که شلوغی و وقت تلف شدن ها در ترافیک و این قضایا آزار دهنده خواهد بود، اما فکر می کنم ارزشش را داره به عنوان یک به اصطلاح معمار در اون شهر زندگی کرد.

- بر اثر یک اشتباه فاحش – و البته موارد مشابه- که باعث نگرانی عمیق اینجانب در مورد مغز خودم شد، تاریخ اجرای نمایشگاه گل را اشتباه کردم و با ملبورن یکی شد. اما دوستان که اجرا کرده بودند را ضی بودند و گفتند که دوباره یک تاریخ دیگه بهمون دادند برای اجرا. که این دفعه امیدوارم حافظه ام یاری کنه و حضور به هم رسانیم…

- امروز بعد از 6 ماه! دو تا از کارت هایی  - کارت های سبز- که به مناسبت سال نو فرستاده بودم ایران برگشتند! بعد از 6 ماه!… کجا بودند یعنی؟!

پس از روزهاااااا در راه بودن بالاخره رسیدم به این ور دنیا! پس از ساعت ها تاخیر در گاراژ امام خمینی پرواز بعدی را در دوبی از دست دادیم و یک روز کامل یعنی همون 24 ساعت! دوبی موندیم تا پرواز بعدی. البته بد هم نشد شاید چون انقدر ایران خسته شده بودم که این استراحت وسطش بدم نبود. خلاصه ایمیلی به رئیس فرستادیم که ما» وابن اسبیل» شدیم و دیر می آم یک روز. اونم گفت: no worries….

دفتر در همون حالتی که من ترکش کردم با قی مونده! یعنی من اومدم دارم همون کارهای قبلی را ادامه میدم! البته این به این دلیلِ که این 3 هفته که من نبودم اونا سخت مشغول کار جدیدی بودند که یک مرحله تحویلش دادند…

اینجا بهار شده که هیچ کلی از شکوفه ها هم دیگه تموم شدند. ( البته فکر خام گرم شدن را از سر بیرون کنید)… اما حیاط کوچیک من یک درخت کوچیک داره که الان شکوفه داده با این قد و بالاش. نما یشگاه گل هم شروع شده و ما – یعنی بنده و سایر دوستان آوازه خوان – هم قراره برنامه ای اونجا اجرا کنیم.

هفته دیگه و هفته بعدش یک روز تعطیله به قول برو بچ: long weekend…که قصد ملبورن رفتن دارم…

منتظر خبرهای بعدی باشید…

- اولین اجرای صدایی! خود را یکشنبه گذشته انجام دادم. این اجرا در یکشنبه بازار صنایع دستی  که یکی از جاذبه های توریستی مهم!! کانبراست به وقوع پیوست بدین شکل که ما قرار بود که 7 نفر باشیم بعد 6 نفر شدیم بعد گفتیم بلکه یکی دیگه بیاد ما را 7 تا کنه که نیومد. خلاصه 6 تا قرار شد بریم به اجرا. همون روزی که قرار بود اجرا کنیم دو نفر – یک سوپرانو و یک آلتو، دختر و مادر- ناپدید شدند. یعنی نه سر قرار اومدند نه تلفن جواب دادند. خیییلی اتفاقی این دو تا همون ایرانی هایی بودند که بعد از من به گروه پیوستند! خلاصه 4 نفری، از هر کدام یکی – سوپرانو، آلتو، تنور، باس- رفتیم تو بازار. بازار پر از صدا و یک گروه دو نفره با دو تا بلند گو!! اون ور بازار می زدند و می خوندند. ما اجرا کردیم اما کسی صدای ما را نشنید!

- در دو هفته پیش اولین فستیوال فیلم های ایرانی در استرالیا که از بریزبین شروع شده بود و به کانبرا و آدلاید هم رسیده بود، اینجا در جریان بود. کلا 6 فیلم نمایش داده شد. قبل از شروع جشنواره من توی فیس بوک توی صفحه شون عضو شده بودم و در نتیجه اخبار یا تیزری اگر می گذاشتند برای دوستان کانبرایی می فرستادم، محض اطلاع رسانی. یکی از دوستان که عضو فعال جامعه ایرانی ها و شب شعر ایرانی ها هم هست برام پیام گذاشته بود: » این همه فیلم های ایرانی را که ایران را مثل دهات های افغانستان نشون می ده تبلیغ نکنید! – به سمّتِ طرف بار دیگر توجه شود!-. … من همه فیلم ها را دیدم. به جز یکی از فیلم ها که بنده متعجبم از این جماعت که چطوز این همه آدم اومده بود – کلا 180 ایرانی و غیر ایرانی- ( البته حدس می زنم به خاطر این بوده که بازیگران اصلی دو دختر بودند..شاید!) بقیه فیلم ها جمعیت کل سالن به 50 نفر نمی رسید که در بعضی نمایش ها ایرانی ها کمتر از خارجی ها بودند…

نکته جالب اینکه چند موردی که من در مورد فیلم های مختلف شنیدم غیرایرانی ها از فیلم ها ابراز رضایت می کردند.. من به جز یکی از فیلم ها ( فصل باران های موسمی) از بقیه خوشم اومد ( کشتزارهای سپید، شرایط، جزیره آهنی، طلا و مس، شکارچی)

- کربلا منتظر ماست بیا تا برویم، چمدون هم بسته است بیا تا برویم….

- هفته پیش یک آبگوشت خورون راه انداختم و به برو بچ گفتم بیان دلی از عزا در بیارن.. ازهمه بیشتر خودم. هوس کرده بودیم ها!

- قبل از اینکه بیام اینجا غصه می خوردم که حیف که برم اونجا دیگه برف نمی بینم. حالا اینجا بیشتر از اونجایی که تا وسط مرداد تو اون هوا برف هنوز نوک کوهها ش بود ملت دم از اسکی می زنند. تا رادیو اعلام می کنه که کوه فلان برف اومده فردا می بینی فلانی را ه افتاده بره اسکی و فلانیا هم قراره این آخرهفته برن! خود بنده که این همه تو برف وبوران از کوه و کمر اونجا کشیدم بالا یک بار به خودم اجازه ندادم به این پدیده فکر کنم. همیشه از ترس گرونی ماجرا! قضیه اینه که اینجا برف اومده پس باید اون لذتی که وابسته به برف هست را انجام داد و وحشت پولش هم نفس کسی را نمی گیره! فکر می کنم اینجا آدمهای بیشتری اسکی بلدند نسبت به اهالی تهران که شاید می تونستند تا کوه قدم بزنند!! و البته این مشتی است نمونه خروار…

- یکی از رفقا اومده اینجا و در منزل اینجانب رحل اقامت کرده تا وقتی که سرپناهی بیابد! این دوست وقتی داشته می اومده با خودش دلار آمریکا داشته. توی فرودگاه سیدنی می خواسته که دلارش را به دلار استرالیا تبدیل کنه. طرف پاسپورتش را دیده و گفته که چون ایرانی هستی نمی تونم برات تبدیل کنم!! اینم گفته خوب چرا؟ گفته که آخه تحریمید!! این ماجرا عزت وسربلندی ایران را عین پتک کوبیده تو سرش و وقتی برای من هم تعریف کرد الفاظ رکیک – در حد خودم- بود که نثار مسبب این درجه از عزت کردم! البته اینجا که رفت بانک بدون مشکل پولش را قبول کردند و براش به حساب گذاشتند!